Ik ben splinternieuw hier, dus ik zal me even netjes voorstellen. Ik ben Peter, vervent Guzzi-rijder en ik houd eigenlijk helemaal niet van Japanse motoren. Tenminste, dat dacht ik...
Zoals het een goede Italliaanse motor betaamt, staat die vaker stil dat dat hij rijd. Toegegeven, dat kan ook met mijn rijstijl te maken hebben. Die is op zijn minst speels te noemen. Ik rijd een best wel kleine Guzzi, met maar 350cc. Veel meer hoeft van mij ook niet, want dat kost me alleen maar mijn rijbewijs. Ik vind het juist heerlijk om redelijk legaal de grens van zo'n fietsje op te zoeken. Motorisch en frametechnisch. Dus vandaar dat ik al snel mijn blok aan bonken had. Het dammetje tussen de zuigerveren was verdwenen, en daarmee de compressie dus ook. Een tweedehands 500cc blok was een leuke tijdelijke oplossing, maar de grens van de remmen en de vering was al lang bereikt. Daarom ging de Guzzi van dit:

naar dit:

Ja, een troosteloos gezicht. De plannen die ik heb zijn grootst, maar een nieuwe baan gooide roet in het eten. Het is mooi dat ik nog werk heb, maar erg jammer dat daardoor de hobby op een heeeeel laag pitje staat. Gelukkig heb ik ruim een jaar geleden al een keer een Suzuki SP370 uit 1980 overgenomen van een Guzzi-vriend. Een heerlijk lomp en onbehouwen fietsje. Geen balansassen, alleen een kickstarter en ondanks zijn leeftijd nooit een klap verkeerd. Dus ik heb altijd nog iets om op rond te rijden. En met veel genoegen


Een paar weken geleden vond ik het genoeg geweest met die vroegtijdig levensbeeindigende capriolen. Ik moest er weer eens een motor bij nemen waarmee ik nog steeds aardig kon raggen, maar ook gewoon even mee de snelweg op kan. Tijdens een zwak moment heb ik daarom een testrit gemaakt met een Suzuki Impulse. Dat is zo'n 400cc jankende naaimachine. Zelf kwam ik er ook bijna jankend vanaf. Technisch was het ding belabberd, ronduit eng! Al steppend heb ik de afrit van de snelweg bereikt tijdens de testrit. Ik heb de verkoper vriendelijk bedankt en ben zo snel mogelijk weg gegaan. Voor een moment dacht ik dat de Japanse motoren gewoon niet aan mij besteed zijn. Wel had ik de avond daarvoor de gegevens van een aangeboden Dr. Big opgeschreven, die niet veel verder stond. Als laatste poging besloot ik die even te bellen om misschien even een testrit te maken. Geen probleem, en binnen een uur stond ik voor zijn deur.
Die testrit was een openbaring. Het ding is lijkt veel te groot voor mij (ik ben maar een mager mannetje van 1.83 met en 65 kilo), maar ik kom met beide voeten aan de grond. Het wegrijden voelde alsof ik op een brommer zit. Dat bedoel ik niet denigrerend, maar juist als compliment! Het ging zo gemakkelijk, dat ik meteen verkocht was! De koop was rond, het geld betaald en een week later zou ik de motor ophalen.
Die week lijkt dan wel heel lang te duren. Maar hoe dichter naar het weekend, hoe leuker het wordt. Het weekend werd wat druilerig, maar verder geen noodweer. De motor stond in Nijmegen en ik besloot om meteen door te rijden naar mijn opa en oma in Twente. Daarna nog even een ziekebezoek aan mijn Oom in Ede die een week daarvoor van zijn scooter is gereden en daarna terug naar de randstad. Al met al veel snelweg, maar wel leuk om de motor te leren kennen. Wat me opviel was dat de motor wel erg zwaar stuurde op lage snelheden. Thuis aangekomen bleek al snel wat het was: de voorband had nog maar 0.5 en achter 0.9 bar druk. In mijn enhousiasme over de motor ben ik dat simpele detail gewoon vergeten

Nou barst ik natuurlijk van de vragen over mijn nieuwe aanschaf! Maar dat zal ik jullie voor nu even besparen. Zoals jullie misschien merken wil ik nog wel eens hele verhalen maken van korte berichtjes


